Aan het begin van de zomer ben ik verhuisd. Van Mechelen city naar Neerijse boerderie. Van danscafés vol scharrelende kipjes naar hooizolders en boerendochters. Van gevulde grindgaten naar ondiepe kasteelvijvers. Van boilievretende beren naar duizenden en duizenden schubjes. De eerste maand was ik verloren, tot een beste maat de stroper in mij wakker maakte.

Den Tomme loodste mij naar een ondiepe kasteelvijver van een dik hectare, op vijf minuten van mijn deur. Een onontgonnen prutput waar de visjes jaar en dag rustig konden wroeten, kweken en blijven kweken. Ooit een kweekvijver voor consumptievissen, vanaf vandaag een speeltuin voor amateuristische stropers op zoek naar potentiële bakken. Via een klein weggetje kwamen we aan het domein. Een grote gesloten poort hield ons niet tegen, ernaast was immers een doorgang tussen de netels. Wanneer je de natuur zijn gang laat gaan… staan er vaak heel veel netels. Vlak achter de poort lag de langgerekte vijver, met helemaal achterin het kasteel. We besloten ons niet te verstoppen, wie kon er nu wat op tegen hebben dat er twee jongetjes met een verroeste hengel wat kwamen vissen. Niemand die kon weten wat een slachters we waren, toch niet zonder de blik in onze ogen te ontcijferen.

Na een eerste verkenningstocht werden thuis de oude spullen vanonder de andere oude spullen gehaald. Tijdens de zoektocht naar dat ene forelstokje en dat bakje met Engelse pennetjes kwamen er fantastische herinneringen naar boven. Maar weinig tijd om hiervan te genieten want mijn hart begon prompt sneller te slaan, ik kreeg honger. Voor deze keer geen bakkenhonger. Toen kon ik al vermoeden dat er iets te gebeuren stond, iets wat ik mij moeilijk had kunnen voorstellen als ik er zelf niet bij was geweest.

Beiden gewapend met een aantal blikjes mais en wat brood, een penhengel en een klein schepnetje vetrokken we. A la pêche, op zoek naar die duizenden en duizenden schubjes. Het duurde geen 20 seconden en het was bingo. Alvorens ik mijn pennetje te water liet had Tom er al twee, een feest was begonnen. En wij werden dronken, zat van plezier en scheel van vertier. Stel je maar eens voor, er volgden zelfs twee high-fives! En niet omdat een bak van net over de kilo zich op de zoete mais storte, maar om de vangst van een perfecte rijen van datzelfde formaat te bestendigen. Op een viertal uurtjes vistijd vingen we samen 48 exemplaren, waarvan drie zwaar beschubde spiegels, twee rijens en een volschubje. Die duizenden schubjes waren fantastisch, maar de vissersziel was gefocust op de schaarse maar oh zo superfantastische spiegeltjes. Fenomenale beschubbingspatronen maakten ze tot brokjes goud. Wie weet wat er morgen gebeurd, wanneer ik met een semi-professionele stropersuitrusting aan het sopje sta!

Fijn dat de madame van het kasteel ons haar toelating gaf. In tegenstelling tot wat je van zo een madame zou verwachten mocht ze best ook eens aan mijn hengeltje hangen. Of ben ik nu een beetje stout? Spijtig genoeg lijkt het feest voorbij, onlangs werd het domein verkocht aan een nieuwe eigenaar met grootse plannen.

Ondertussen worden hun ruggen breder, hun staarten groter, hun buiken dikker. Binnen een tiental jaren zal onze bakkenhonger worden verguld door dit mooie verhaal. Ooit worden het dikke covervissen. Ooit vloeien er misschien wel tranen…

De kans is klein dat ik er zonder een gezonde stimulans aan was begonnen. Vissen is een solo sport? Het valt maar te zien hoe je het bekijkt. In elk geval is het zeer fijn wanneer iemand je tot een zijweg van je pad kan bewegen. Wie weet stormen we straks wel gewoon de hoofdweg plat?!